Eğitim deyince ilk akla gelen yer okul. İlk sorumlu olarak da öğretmenler gösteriliyor. Oysa bu, gerçeğin sadece küçük bir parçası. Evet, öğretmenlerimize çok iş düşüyor. Ve büyük çoğunluğu elinden gelenin çok daha fazlasını yapmaya çalışıyor. Kalabalık sınıflarda, sınırlı imkânlarla, her çocuğa yetişmeye çalışan bir sistemin yükünü taşıyorlar. Ama asıl sorumluluğu konuşmadan bu tartışma eksik kalır; Aile…

Çocuk, karakterini okulda değil evde inşa eder. Okul sadece o karakteri şekillendirir. Eğer temelde eksiklik varsa, öğretmenin yapabilecekleri sınırlıdır.

Bugün çocuklar neden yalnız?

Neden öfkeli?

Neden iletişim kurmakta zorlanıyor?

Çünkü aynı evin içinde birbirini tanımayan aileler var. Anne baba aynı sofrada ama herkesin elinde bir ekran. Çocuk bir şey anlatmak istiyor ama dinleyen yok. Sorunlarını paylaşacak alan bulamıyor. Sonra biz o çocuğu alıp ‘okul düzeltsin’ diye sınıfa bırakıyoruz. Bu gerçekçi değil.

Çocuğunuza sadece “ders çalış” demek eğitim değildir. Onunla konuşmak, dinlemek, anlamak eğitimdir. Birlikte vakit geçirmek eğitimdir. Onun duygularını ciddiye almak eğitimdir. Her akşam 10 dakika bile olsa oturup çocuğunuzla konuşun. Sadece dersini değil, hayatını sorun. Arkadaşlarını, korkularını, hayallerini… Onu dışarı çıkarın. Sosyalleştirin. Beraber gülün, beraber sıkılın. Çünkü çocuk, en çok birlikte geçirilen zamanda büyür. Ve en önemlisi, gerekirse bir uzmandan destek alın.

Psikoloğa gitmek hâlâ birçok aile için ‘ayıp’ ya da ‘gereksiz’ gibi görülüyor. Bu yaklaşım artık terk edilmeli. Çünkü ruh sağlığı, fiziksel sağlık kadar hayati. Hatta çoğu zaman daha belirleyici. Sorunları büyümeden fark etmek, çözümün yarısıdır.

Bugün toplum olarak yaşadığımız pek çok krizin temelinde iletişimsizlik, ilgisizlik ve ihmal var. Bunların hepsi evde başlıyor. Unutmayalım; Çocuğu sadece okula göndermek yetmez. Onu hayata hazırlamak gerekir. Ve bu sorumluluk ne öğretmenin, ne sistemin, en başta ailenin omuzlarındadır.